0 544 976 65 55

İblis

PAZUZU, özellikle Sümerliler’in haberdar olduğu ve yontu ve heykelleri ile sürekli olarak resmettikleri İblis türüne başlıca örnektir. Bu ikonografinin amacı veba veya başka bazı kötülüklere neden olan spiritüel -ve psişik- koşulları savuşturmaktı. ‘Kötülüğü yok etmek için Kötülük’. Dünyanın kadim insanlarının, Sümer Yaratılış Efsanesi ve Mısırlıların Set kültündeki rivayetlerde olduğu gibi, ‘Kötülüğün Faili’, İblis veya Şeytan olarak adlandırabileceğimiz bir varlığın bilincinde olmalarına karşın, daha baskın olan genellikle, topluma işkence eden ‘daha küçük şeytanların’ defedilmesine olan ilgiydi. TIAMAT’ın defedilmesi söz konusu değildir, o tıpkı Abyss’in varolduğu gibi varolur ve eğer onu enerjinin dişil niteliği olarak sembolize edersek, insan hayatı için belki de zorunludur. MARDUK’un, denizden gelen canavarı ikiye bölmekten sorumlu olmasına rağmen, Sümer geleneği onu, ölü değil, ama Dünya’nın üzerinde, uyur halde, rüya gören kuvvetli, nüfuzlu, tehlikeli ve çok gerçek, güçleri, ‘Leviathan’ı uyandırabilecek yetenekte olan’ bilgililer tarafından çekip çıkarılabilecek bir şey olduğu şeklinde ele aldı.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

twenty + 5 =